La Vela

poema La Vela2

LA VELA

La tenue luz de la vela agoniza
Como el último suspiro, se agotará.
Al compás, el amor se convertirá
paulatinamente en algo del pasado,
Que se derrite y apaga, con su estela de luz.

La lluvia se desliza en oscura quietud,
Lloran las nubes del alma el cercano despido
Y se cruzan las miradas, en un adiós sigiloso
Conversando en silencio, en la oscura noche.

Es el último ocaso para los amantes,
los recuerdos deambulan en sus mentes,
con experiencias, que merecen alabanzas…
Sin embargo, se despiden en efímero silencio.

Ya no queda un atisbo de energía en su cuerpo,
Un triste y último suspiro derritió su alma
Y el amor ascendió hasta fundirse con el humo.
Todo quedo grabado cual recuerdo
de un día triste de orvallina lluvia.

Autor: Ararat Ghukasyan
Adaptación al castellano de Salvador García (Alhalil)
11 de marzo de 2019.

ՄՈՄԸ

Մոմը իր վերջին ճիգերն է անում,
Ուր որ է, ահա, շունչը կփչի…
Մի սեր էլ դանդաղ անցյալ է դառնում,
Հալվո՜ւմ է, մարո՜ւմ լույսի հետ մոմի:

Մթին անդորրում անձրևն է երգում,
Լալիս մոտալուտ բաժանման համար:
Երկու զույգ աչքեր իրար են նայում,
Զրուցում անձայն գիշերում խավար:

Գիշերն է վերջին սիրահար զույգի,
Հուշերն են լողում մտքերում նրանց…
Անմոռաց հուշե՜ր՝ արժանի գովքի,
Բայց… ավա՜ղ, նրանք լուռ էլ հեռացան:

Մոմը իր վերջին ճիգերը արեց,
Հալվե՜ց ու մարե՜ց՝ ծխալով տխուր…
Մի սեր ծխի հետ վերև համբարձեց,
Դարձավ անձրևոտ օրերի մի հուշ:

Ararat Ghukasyan

Responder

Introduce tus datos o haz clic en un icono para iniciar sesión:

Logo de WordPress.com

Estás comentando usando tu cuenta de WordPress.com. Salir /  Cambiar )

Google photo

Estás comentando usando tu cuenta de Google. Salir /  Cambiar )

Imagen de Twitter

Estás comentando usando tu cuenta de Twitter. Salir /  Cambiar )

Foto de Facebook

Estás comentando usando tu cuenta de Facebook. Salir /  Cambiar )

Conectando a %s